Franz Kafka, Eylül 1917 ve Nisan 1918 tarihleri arasinda, Züraudaki kiz kardesinin evinde 8 ay gecirirken bir yandan veremle bogusuyordu. Garip bir sekilde bu hastalik yasami, evliligi, ailesi, bir erkegin durumu ve pismanliklari hakkinda felsef kirintilar halinde yazilar yazmasini mümkün kildi. Bu aforizmalar 1924te ölümünden sonra ufak degisikliklerle birlikte bircok kez farkli adlarla basildi. Sans eseri Roberto Calasso, Kafkanin iki defterinin aslini Oxford Bodledian Kütüphanesinde buldu. Bu defterler tercümesi yapildiktan sonra, onun da isteyecegi sekilde, Kafkanin esrarengiz ve güclü özü olarak ortaya cikti. Kayip olan bu cevherler, okuyucularin bir dahinin eserine yeni bir bakis acisi ile yaklasmasina imkan tanidi.